Το κόκκινο πουλόβερ. @haveatea.gr

logotelikoaspro

instagram-250x250          58e91965eb97430e819064f5

 

redsweater-haveatea-bynasia.png

 

Θέλεις η μάχη μου για το παρόν; Η βαθιά κι ατέρμονη επιμονή μου για το μέλλον; Πασχίζω καθημερινά, να με ανακουφίζω, παίρνοντας μου μακριά, σκέψεις και λόγια, που τρελαίνουν το μυαλό και τη λογική μου. Πασχίζω καθημερινά, να μη σε σκεφτώ, να μην παλέψω για άλλη μια φορά με όλα αυτά τα «γιατί» που με κατακλύζουν. Παλεύω να σε βγάλω από το υποσυνείδητο μου, να πάψω να χρησιμοποιώ λέξεις, παραδείγματα ή αναμνήσεις σε ολονύχτιες συζητήσεις με φίλους, σκεπτόμενη εσένα.

Τα καταφέρνω ως ένα σημείο, με πιάνω αρκετές φορές, να διώχνω μακριά κάθε μικρό και ύπουλο συννεφάκι που πάει να σε τρυπώσει και πάλι στη μνήμη μου. Σκουπίζω -προτού δημιουργηθούν- δάκρυα λύπης, θλίψης ή ακόμη και αναπόλησης της τότε ευτυχίας μου μαζί σου. Μα υπάρχουν κι εκείνες οι στιγμές, οι καθ’ όλα δύσκολες, που ο, τι και να κάνω, όσο κι αν παλέψω με σώμα και μυαλό, είσαι εκεί. Κι επιλέγεις αναμφίβολα τις πιο ακατάλληλες ώρες μου, για να με συντροφεύσεις δήθεν.

Είναι ένα βράδυ μου, τέρμα μοναχικό και ανησυχητικά σιωπηλό. Ένα πρωινό μου, γεμάτο ελπίδα και θέληση να ανοίξω τα μάτια μου με καθαρό μυαλό, να καταφέρω επιτέλους, να προχωρήσω και να αποτύχω παταγωδώς. Είναι μια από εκείνες τις στιγμές, που ανοίγω τη ντουλάπα με τα χειμερινά κι αποθηκεύω και πάλι πίσω τα καλοκαιρινά. Είναι εκείνη η στιγμή που πέφτει στα χέρια μου εκείνο το κόκκινο πουλόβερ, που κάποτε μου χάρισες. Είναι η μυρωδιά, που δια μαγείας προξενεί στα ρουθούνια μου, η τότε μυρωδιά, ξέρεις, της ευτυχίας και της πληρότητας που ζούσαμε.

Είναι που σε φαντάζομαι να μου το δωρίζεις, χωρίς καμία αμφιβολία, δίχως αν και υποθέσεις. Είναι που λυπάμαι για εκείνες τις στιγμές, που έτσι άδικα χάθηκαν στο χρόνο, εκείνες οι στιγμές που δε σκεφτόσουν δεύτερη φορά, έπραττες όπως νόμιζες, έπραττες όπως ένιωθες. Είναι που πολλά έχουν αλλάξει πια, είναι που με αναγκάζεις να παρατήσω στην άκρη εκείνο το κόκκινο που τόσο λάτρευα επάνω μου. Όχι από εκδίκηση, ούτε από κακία. Έτσι απλά, γιατί είναι σα να μ’ ακουμπάς και άλλα χέρια δε θέλω πια να το αγγίξουν.

 

Γράφει η Νάσια.

 

 

 

 

 

f i n d   o u t   m o r e   f o r  Nasia:

@Nasia,Haveatea

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s