Ψυχή βαμμένη με χρώματα αναλλοίωτα. @haveatea.gr

logotelikoaspro

 

instagram-250x250          58e91965eb97430e819064f5

 

 

dreaming-haveatea-bykostas.png

Είχε πάει δώδεκα και τέταρτο, η παράσταση μπορεί να είχε λάβει τέλος, όμως, η δική του βρισκόταν ακόμα στην μέση της. Για την ακρίβεια στο διάλειμμα της, ξέρετε, στο σημείο που όλοι σηκώνονται να πάρουν κάτι να πιουν ή να ξεμουδιάσουν το κορμί τους, γελώντας και περιμένοντας τη συνέχεια. Το σώμα του όμως, είχε μουδιάσει περισσότερο από ποτέ, γι αυτόν δεν υπήρχε διάλειμμα, αντιθέτως, η παράσταση του θα συνεχίζονταν, και απ’ την κωμωδία που άφησε πίσω του, θα συνέχιζε την δική του προσωπική δραματουργία, που όσο και αν προσπαθούσε δεν μπορούσε να της δώσει έναν επίλογο.

Αυτά σκεφτόταν, μα ένα τσούξιμο τον ανάγκασε να κόψει την σκέψη του στην μέση, δίχως να το καταλάβει, έτριβε τόσο δυνατά το μάγουλό του για να αφαιρέσει το μακιγιάζ που του επέβαλε ο ρόλος, που είχε κοκκινίσει. Για μια στιγμή χαμογέλασε αυθόρμητα, «τι ειρωνεία», σκέφτηκε «τόσα χρόνια κοκκινίζω, για κάτι που μου επιβάλλει ο κόσμος». Αλλά αυτός ο ρόλος δε του επιβλήθηκε, αυτόν τον ρόλο τον διάλεξε. Ήταν όνειρο του να δίνει το χαμόγελο που του έλειπε στους άλλους, νόμιζε πως έτσι, ίσως θα μπορούσε να πάρει λίγο πίσω.

Κοιτώντας το ρολόι του, συνειδητοποίησε ότι ήταν μια και μισή, πάλι είχε βρεθεί να ονειροπολεί, χτίζοντας στο μυαλό του μικρά κελιά ευτυχίας, τα μόνα μέρη που μπορούσαν να γαληνεύουν την σκέψη του. Γεγονός, που τον έκανε να κοιτάξει και τριγύρω του. Το περιβάλλον επιβεβαίωσε το ρολόι του, το θέατρο είχε αδειάσει εντελώς, μόνο τα φώτα τον περίμεναν, να σβήσουν πίσω του κι αυτά. Πριν σηκωθεί όμως, την απόλυτη σιγή του θεάτρου διέκοψε ένα νιαούρισμα. Όχι οποιοδήποτε νιαούρισμα, ήταν χαιρετισμός, ζεστός, φιλικός γεμάτος ανυπομονησία. Απ’ τα πίσω καθίσματα που μόλις άρχιζαν να τα αγγίζουν τα φώτα απ’ τους προβολείς, ξεπρόβαλε ο Ραφαήλ, μόνιμος θεατής των παραστάσεων του θεάτρου τον τελευταίο ενάμιση χρόνο. Οι υπεύθυνοι μετά το τέλος κάθε παράστασης, τον κυνηγούσαν να τον βγάλουν έξω, πράγμα που δεν το κατάφερναν σχεδόν ποτέ, και αν ποτέ έβρισκαν τον τρόπο, προς απογοήτευση τους στην επόμενη κιόλας παράσταση θα έβλεπαν τα μάτια του να λαμπυρίζουν στο σκοτάδι σε κάποια γωνία.

Στις παραστάσεις πάντοτε ήταν φρόνιμος, αν τον έβλεπες θα νόμιζες πως μαγευόταν απ’ το εκάστοτε έργο, είχε δυο ολοστρόγγυλα μάτια που περισσότερο έφερναν σε κουκουβάγια παρά σε γάτα, του πρόσδιδαν και μια δόση σοφίας λοιπόν, πράγμα λογικό σε έναν βαθμό καθώς ο Ραφαήλ, είχε δει περισσότερες παραστάσεις από έναν μέσο άνθρωπο.

Τον πλησίασε αρκετά και δίνοντας ένα άλμα ανέβηκε στα πόδια του, κοιτώντας τον στα μάτια. Λένε πως οι γάτες δύσκολα σε συμπαθούν, τις περισσότερες φορές προσποιούνται για να κερδίσουν από εσένα, όμως αυτό δεν τον πείραζε, χάζευε τον γάτο και τον φαντάζονταν με ένα μονόκλ και ένα ψηλό καπέλο, να τον ρωτάει αν του βρίσκεται λιγάκι φαγητό και γέλασε. «Κοίτα να δεις, που ο γάτος θα μπορούσε χωρίς δυσκολία να παίξει έναν ρόλο, αν ήταν να κερδίσει μια κονσέρβα», σκέφτηκε. Αγκάλιασε τον Ραφαήλ ο οποίος γουργούριζε επίμονα και έφτασαν μέχρι την έξοδο του θεάτρου. Δεν ήθελε να τον αφήσει στο κρύο και έτσι τον άφησε μέσα και έκλεισε την πόρτα πίσω του.

Το θέατρο δεν ήταν πολύ μακριά απ’ το σπίτι του, γεγονός που δεν τον χαροποιούσε και ιδιαίτερα, ήθελε μεγαλύτερη διαδρομή το μυαλό του για να «καθαρίσει», απ’ την γκρίνια αλλά και τα κοσμητικά επίθετα που τον στόλιζαν λίγο πριν ανοίξει την πόρτα για να ξεκινήσει προς αυτό. Βλέπετε, αυτό τον καιρό είχε τον ρόλο του παλιάτσου στην παράσταση και αυτό δεν τους χαροποιούσε καθόλου.

Άγνωστο τι τους πείραζε πιο πολύ, τι θα έλεγε ο κόσμος που ο γιος τους έπαιζε τον παλιάτσο;

Ή τους στοίχειωσαν εκείνες οι θύμησες από τις παιδικές φοβέρες που τον γέμιζαν σαν τον έβλεπαν παιδάκι ακόμα να ονειροπολεί γεμίζοντας τα χέρια του με χρώμα, φωνάζοντας του, «είσαι σαν παλιάτσος».

Μαμά…έγινα ένας «παλιάτσος» και να σου πω την αλήθεια μου; Είναι το μόνο πράγμα για το οποίο χαίρομαι.

 

Γράφει ο Κώστας.

 

 

 

 

 

f i n d   o u t   m o r e   f o r   Kostas:

@Kostas, Haveatea

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s