Για αυτά τα όνειρα που μάχεσαι να ξυπνήσεις. @haveatea.gr

logotelikoaspro

instagram-250x250          58e91965eb97430e819064f5

 

 

dreaming-haveatea-bynasia.png

 

Μιλώ για εκείνα τα όνειρα, που παλεύεις με υποσυνείδητο και συνειδητό, να αποφύγεις, να ξετρυπώσεις απ’ τη λούπα τους, να δραπετεύσεις. Μιλώ για τα όνειρα εκείνα, που στην πλειοψηφία τους, είναι ακαταμάχητα ελκυστικά, σε συνεπαίρνουν, σε γοητεύουν, σε κερδίζουν. Σε μεταφέρουν στο δευτερόλεπτο, στην ουτοπική πραγματικότητα που τόσο αποζητάς.

Είναι εκείνα τα όνειρα που σε φέρνουν για πολλοστή φορά στο μυαλό μου. Μόνο που τώρα σε μεταμορφώνουν από μια απλή κι αθώα σκέψη, σε ολόκληρη κι ατέλειωτη μορφή. Μπροστά στα μάτια μου. Το μυαλό παίζει βρώμικα παιχνίδια μαζί μου, θαρρείς πως με τιμωρεί για το κακό που του προξενώ επί μήνες στη σκέψη σου. Μιλώ για τα όνειρα, που σε βλέπω ξανά, όπως τόσο πολύ θα ήθελα να σε θυμάμαι. Γενναίο, ικανό, παράφορα ερωτευμένο και προπάντων δίπλα μου. Σχεδόν νιώθω το χέρι σου να μ’ ακουμπά, τα χείλη σου να με δροσίζουν, την αγκαλιά σου να γεμίζει κάθε κενό του κορμιού μου. Τα όνειρα αυτά, που όταν έβλεπα μαζί σου, έμοιαζαν απλά με επεισόδιο σε επανάληψη, μια δεδομένη πραγματικότητα, που η ανόητη πίστευα πως δύσκολα θα χάσω.

Κι έτσι είναι τα όνειρα τελικά. Παίζουν με δεδομένα και καταστάσεις, με πραγματικότητες και παραμύθια του μυαλού. Δε σου δείχνουν ποτέ τι πραγματικά συμβαίνει γύρω σου, ούτε καν τολμούν να σου αποδείξουν το σωστό. Σε φέρνουν αντιμέτωπο με συναισθήματα και καταστάσεις που αρνείσαι να αποδεχθείς. Μεταμορφώνουν το ολοήμερο – σχεδόν ψεύτικο, πλατύ χαμόγελο σου, σε ωμή κι ανεπανόρθωτη θλίψη. Όσα γενναία παραδέχεσαι πως ξεπέρασες, όσα κι αν αφήνεις πίσω, τα όνειρα είναι εκεί, να σου υπενθυμίζουν, πως κανείς και τίποτε δεν τα βάζει με το υποσυνείδητο και τα θέλω του.

Θυμάμαι ακόμη, τις νύχτες εκείνες που όλο αβεβαιότητα ξυπνούσα τρομαγμένη, στην αγκαλιά σου πάντα, ύστερα από ένα φρικτό εφιάλτη, στη θέα σου να φεύγεις μακριά μου. Δεν ξεχνώ, την απέραντη ευγνωμοσύνη που ένιωθα, κάθε φορά που ξυπνούσα, σε αντίκριζα απέναντι μου, έκλεινα τα μάτια μου και μου ψιθύριζα καθησυχαστικά «όνειρο ήταν, πέρασε.». Τώρα τα πράγματα άλλαξαν, οι ρόλοι αντιστράφηκαν, το υποσυνείδητο έγινε συνειδητό και τούμπαλιν. Τώρα ζω, σχεδόν κάθε βράδυ, ζωντανή να ανασαίνει μες τα σωθικά μου, την ευγνωμοσύνη που νιώθω κάθε φορά που σε βλέπω όπως τότε στα όνειρά μου. Τώρα βιώνω βαθιά μες το πετσί μου, την απέραντη ξενέρα, του να ξυπνάς και να φωνάζεις απελπισμένα «όνειρο ήταν, γαμώτο, πέρασε.».

 

Γράφει η Νάσια.

 

 

 

 

 

f i n d   o u t   m o r e   f o r  Nasia:

@Nasia,Haveatea

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s