«….να τους βλέπεις να χαμογελούν μακριά σου.» @haveatea.gr

logotelikoaspro

instagram-250x250          58e91965eb97430e819064f5

 

lonelyagain-haveatea-bynasia.png

 

Θέλει τρελά κότσια, γερό στομάχι, με κεφαλαία γράμματα τη λέξη «απόρριψη» γραμμένη στο κούτελο πλέον, για να ξυπνήσεις, για να καταλάβεις, για να παραδεχτείς, πως ξέρεις, να, δεν πράττουν όλοι όπως εσύ. Δε νιώθουν όσα εσύ μπορείς να νιώσεις, γιατί βλέπεις, θέλει τρομερό μεγαλείο ψυχής, δραματικά πολλά αποθέματα συναισθημάτων και δυνατή θέληση για να αγαπήσεις τόσο βαθιά έναν άνθρωπο. Λίγοι τολμούν, λίγοι μπαίνουν στον κόπο κι ακόμη λιγότεροι το φτάνουν μέχρι το τέρμα του…και το αστείο είναι πως πια, δεν τους κατηγορώ.

Πολλοί φοβούνται, πολλοί προφυλάσσονται, άμυνα κάνουν το ίδιο τους το σώμα, προκειμένου να μη νιώσουν, να μη δεθούν, να μην αισθανθούν ποτέ την πλήρη ελευθερία της καρδιάς τους χάρη σε δυο μονάχα χέρια, ξένα. Δεν τους κατηγορώ πια, δεν τους κρίνω, ούτε τους λυπάμαι. Ίσως λιγάκι και να τους φοβάμαι, που δεν ξέρουν, δε μοιάζουν σίγουροι για το αν είναι ικανοποιημένοι πια με την απόφαση τους ή θέλουν 2-3 «δοκιμές», για να το ψάξουν, να το ανακαλύψουν κι αν δεν τους κάνει, να το πετάξουν.

Θέλει κουράγιο και δύναμη, να αποδεχθείς πως τα χείλη που μονάχα εσύ φιλούσες, πως η αποκλειστικότητα που τόσο ποθούσες και με πυγμή κατέκτησες, μπορεί να διαλυθεί σε ένα δευτερόλεπτο μονάχα με ένα «αντίο». Θέλει να πονέσεις, να καταστραφείς, στο τέλμα σου να φτάσεις, στα άδυτα της ψυχής σου να βουλιάξεις, για να ξεριζώσεις και να διαλύσεις κάθε απόθεμα που «έχτιζες για τις δύσκολες στιγμές». Θέλει ατέλειωτες νύχτες πόνου κι αμέτρητα πρωινά τρομερής ξενέρας, για να συνειδητοποιήσεις πως ναι, μπορεί και να χαμογελά χωρίς εσένα.

Μπορεί να διασκεδάζει, δίχως να τον/ την περιμένεις σπίτι να γυρίσει, κουρνιάζοντας στην αγκαλιά σου. Μπορεί να γελά μέχρι δακρύων με αστεία άλλων κι όχι δικά σου. Μπορεί και το κάνει. Γιατί; Γιατί απλά κάποιοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται διαφορετικά τον ορισμό του παρελθόντος τους. Αφήνουν πίσω καταστάσεις και γεγονότα, σα να μη τα έζησαν αυτοί, σαν άλλη ζωή πια να ζουν, μακριά απ’ όσα πάσχισαν για να κατακτήσουν πριν. Αρνούνται, διαγράφουν στο λεπτό, όσα «ευχαριστώ» κι αν σου ξεφώνισαν, όσα «συγγνώμη» κι αν σου ζήτησαν.

Κι εσύ, μάντεψε….πρέπει απλά να το αποδεχθείς. Πως γέλιο μετά από εκείνον / η που δια μαγείας κατάφερνε να φτιάξει τη σχισμή που πάντα επεδίωκες στα δυο σου χείλη, θα υπάρξει. Και ξανά και ξανά και ξανά. Μέχρι να βρεθεί εκείνος, ο ένας, ο μοναδικός άνθρωπος, που θα σε κάνει να χαμογελάσεις μια κι έξω, για μια ζωή.

 

Γράφει η Νάσια.

 

 

 

 

f i n d   o u t   m o r e   f o r  Nasia:

@Nasia, Haveatea

 

 

διαβασε περισσοτερα απο τη νασια:read-more-button
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s