Σήκωσε το, να σε ακούσω… @haveatea.gr

logotelikoaspro

instagram-250x250          58e91965eb97430e819064f5

 

 

lonely-haveatea-bynasia.png

 

Κοιμόσουν βαθιά, όταν ο ρυθμός του κινητού σου σε έκλεψε για λίγο απ’ τα όνειρα σου. Σε κάλεσα στα ξαφνικά, μη φανταστείς, τελείως παρορμητικά. Οι δείκτες του ρολογιού σου φλέρταραν με το 2, ξέρεις αυτό που ξημερώνει κι εγώ ένιωθα να θέλω πιο πολύ από ποτέ να σε ακούσω. Σάστισες, μονάχα πρωινά συνήθιζαν να σου τηλεφωνούν, με λίγες παραπάνω υποχρεώσεις να σε βαραίνουν, με «πρέπει» και «μη» να σε κατακλύζουν.

Ψιθύρισες, απαντώντας στο τηλεφώνημα μου με ένα «ναι» μισό κοιμισμένο, το μόνο που μπορούσες να ακούσεις ήταν οι βαθιές ανάσες μου, που τάχα με βοηθούσαν να βρω τη δύναμη και να σου ξεφωνίσω εκείνο το «έλα, εγώ είμαι.», που αναμφίβολα θα σου πρόδιδε για ποιο εγώ άκουγες. Δεν είπα τίποτα για αρκετά δευτερόλεπτα, προτού αγγίξω το όριο του ενός λεπτού, καθυστερημένα πια, ξεστόμισα το όνομα σου, σα να ‘ταν το τελευταίο πράγμα που μπορούσα ποτέ να πω.

Προτού προλάβεις να μου απαντήσεις, ήσουν εκεί, έξω απ’ την πόρτα μου και με περίμενες. Ακούγαμε κι οι δύο στο ακουστικό μας, την πόρτα μου να ανοίγει, τα βήματα μου να σε πλησιάζουν, το χτύπημα στο παράθυρο του αυτοκινήτου σου, για να σου κάνω αισθητή την παρουσία μου, για να μη λησμονήσεις ξανά την αιώνια απουσία μου. Σε βρήκα εκεί, καθισμένο, να με περιμένεις. Ακόμη μισό κοιμισμένο, μα πάντοτε με ορθάνοιχτα τα αυτιά σου, να με ακούσεις, να με καταλάβεις, να με ανακουφίσεις.

Το στόμα άνοιγε, στην προσπάθεια του να σου προδώσει όλα όσα ήθελα με μανία να σου εκμυστηρευτώ. Μονάχα σιωπή «ακουγόταν» στο οξυγόνο που μαζί μοιραζόμασταν. Το έβλεπες κατά βάθος στα μάτια μου, πως όσο κι αν με γοήτευαν οι λέξεις, υπήρξαν κάποιες που με πόνεσαν πολύ στο άκουσμα ή το ψέμα τους. Αυτό προσκάλεσα τον εαυτό μου λοιπόν, στα σεντόνια σου να φιλοξενηθεί, με το σώμα σου να μπερδευτεί. Δεν άργησες να ΄ρθεις, συνήθιζες, βλέπεις, να με κρατάς σφιχτά κάθε φορά που έτρεμα στα χέρια σου.

Τεράστια κύματα συναισθημάτων, αναδημιουργούνταν στο χώρο μας. Ήσουν εκεί, ακόμη μισό κοιμισμένος απ’ το αργοπορημένο τηλεφώνημα μου, μα φανερά ξύπνιος, να ξέρεις πια, πως δεν χρειαζόμουν να μοιραστώ μαζί σου εκείνη τη σιωπή μου στο ακουστικό μας, για να σιγουρευτώ πως είσαι εκεί για εμένα. Σε χρειαζόμουν ακριβώς δίπλα μου.

 

Γράφει η Νάσια.

 

 

 

f i n d   o u t   m o r e   f o r  Nasia:

@Nasia, Haveatea

 

 

διαβασε περισσοτερα απο τη νασια:read-more-button
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s