Ακόμα να γυρίσεις; @haveatea.gr

 

 

logotelikoaspro

instagram-250x250          58e91965eb97430e819064f5

 

 

a7175a0d-2042-47d3-adf3-f0bc398080e0.jpg



Έκλεισα κι απόψε τα μάτια μου, ξέρεις με την ελπίδα πως κάτι θα καταφέρω κι απόψε στον εαυτό μου να αποκρύψω, να παραλείψω. Ήρεμη με δίχως σκέψεις να κοιμηθώ. Αφορμή έψαχνα τα μάτια και πάλι να ανοίξω, με κάτι να ενοχληθώ. Στο στριφογύρισμα μου επάνω να αισθανθώ, να καταλάβω, να «πιάσω» πως κάτι στο χώρο σε θύμιζε, κάτι στο οξυγόνο μου σε έφερνε κοντά προκαλώντας ειρωνεία τραγική μιας και βρισκόσουν χιλιόμετρα μακριά πια.

 Ώσπου θυμήθηκα πως ναι, κάτι είχα αφήσει μες τον χώρο μου επίτηδες τάχα μου τυχαία – μοιραία να βρω όταν δε σ’ έχω πια, μόλις μονάχη μου θα νιώσω. Ανοίγοντας το φύλλο της ντουλάπας, η μυρωδιά σου γινόταν όλο και εντονότερη. Είχα ξεχάσει βλέπεις, κατά λάθος εκείνο το πουλόβερ που φόρεσα στη τελευταία σου αγκαλιά. Άπλυτο, παρατημένο, βυθισμένο στην περίεργη μοναδική μυρωδιά σου, καταδικασμένο να λησμονεί βράδυ με το βράδυ την τελευταία του στιγμή μαζί σου.

Κι έτσι σε έφερα κοντά μου. Για λίγο μόνο. Με ξεγέλασα! Πως μέρες δεν πέρασαν, πως ο καιρός δεν άλλαξε και πως είμαι και πάλι πίσω εκεί, ξαπλωμένη στο κρεβάτι σου, να κοιτάω όλη απορία το ταβάνι σου. Με ζήλια, πως αυτό τουλάχιστον φιλοξενεί τις σκέψεις σου που τόσο θα ‘θελα να ξέρω. Έμεινα εκεί βυθισμένη στο ψέμα μου, μα ασύγκριτα ήρεμη κι επιτέλους ξέχασα. Ακόμη να ‘ρθεις. Ακόμη να φανείς. Έμεινα εδώ καταδικασμένη πια να κοιτώ με παράπονο την κενή θέση δίπλα μου. Το άρτια στρωμένο σεντόνι μου που με τις κινήσεις σου δε χαλάς πια. Με το πάπλωμα να με βαραίνει, όλο δικό μου να μοιάζει πια παράπονο τα πρωινά. Πως κρύωνες τη νύχτα, να μην ξημερώνει.

Θαρρείς πως δεν είμαι μόνη πια, θαρρείς πως όλα πλέον περιμένουν τον ερχομό σου. Μη γελάσεις, ξέρω πως έφυγες χτες μόλις μα μοιάζει αιώνιος πια, ο αδιάφορος αέρας στο οξυγόνο μου, η άδεια θέση σου στο κρεβάτι, ο κενός καναπές στο σαλόνι. Στη θέα πως όλα μοιάζουν να είναι στη θέση τους απείραχτα πως μένουν για μέρες, πιάτα, ποτήρια, ρούχα και πετσέτες σου, που κάποτε χάζευα επάνω σου.

Όλα στη θέση τους. Εκτός από εσένα. Πες μου άραγε, θυμίζει τίποτα απ’ τις νέες μυρωδιές σου τη δική μου; Εκείνη τη μυρωδιά που εθισμός σου είχε γίνει τα πρωινά;

 

Γράφει η Νάσια.

 

 

 

f i n d   o u t   m o r e   f o r  Nasia:

@Nasia, Haveatea

 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗ ΝΑΣΙΑ:
read-more-button

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s