Έχεις μονάχα μια νύχτα.. @haveatea.gr

 

haveatealogo

 

Το ‘ξερα εξ’ αρχής πως μου ήταν αδύνατον να τρυπώσω στη ζωή σου το timing που απεγνωσμένα με καλούσε, να σε πλησιάσω. Ήξερα πόσα είχες βάλει στο κεφάλι σου, πόσους στόχους πάσχιζες να κατακτήσεις και πόσα πρέπει σου έβαζαν τα όρια που τόσο μισούσες. Το τελευταίο πράγμα που ζητούσα ανέκαθεν, ήταν να είμαι αυτό το συν ένα παραπάνω μες το μυαλό σου, εκείνο που θα σε βασάνιζε τα βράδια, αυτό που θα τσιγκλούσε τα πρωινά σου.

Ήθελα απλά, να με αφήσεις, να σου αποδείξω δειλά δειλά, πως, μπορούσα και πραγματικά ήθελα μανιωδώς να είμαι εγώ εκείνη που, το χέρι μου θα άπλωνα, πιο κοντά στους στόχους σου θα σ’ έφερνα, που εξαιτίας μου κάθε πρωινό σου θα ξυπνούσες με πείσμα και θέληση να διεκδικήσεις και κάτι παραπάνω.

Ξέρω, πως, δεν είχες το χρόνο, ίσως και το θάρρος να δεις, να καταλάβεις ίσως και να ονειρευτείς την πορεία μας μαζί. Δε με άφησες ούτε χιλιοστό παραπάνω από το επιτρεπόμενο σου, να σε πλησιάσω, λιγάκι παραπάνω να αγγίξω το μέσα σου, στη σκέψη σου να τρυπώσω, ένα να γίνω με το πάπλωμα σου, να μην ξεκολλώ. Ήξερες άριστα να προφυλάσσεις κάθε αδύναμο σου σημείο, φυλαχτό να το κρατάς, μη τυχόν και πληγωθεί ανεπανόρθωτα από τη δύναμη του έρωτα μου.

Είχες μονάχα μια νύχτα λοιπόν, κάθε νύχτα μας, που τελευταία πάντοτε μου έμοιαζε, που τη ζούσα στο έπακρον σαν να πρόκειται να μην την ξανά ζήσω στα σίγουρα. Μονάχα μια νύχτα, να με κερδίσεις και πάλι από το μηδέν, που το προηγούμενο πρωινό με είχες φτάσει. Να με απογειώσεις και πάλι, από τον πάτο που για χάρη σου είχα γειωθεί. Μονάχα μία νύχτα, να μου δείξεις με όλη σου τη δύναμη πόσο πολύ το μέσα σου έχω ακουμπήσει, όσο καλά οχυρωμένο κι αν το είχες.

Κι ύστερα πάλι, το επόμενο πρωί, καταδικασμένοι στην ίδια τη λούπα μας, άγνωστοι να μοιάζουμε πως ήμασταν. Να με οδηγήσεις, να με πας και πάλι σπίτι μου, στη βάση μου, αγνοώντας πόσο δυνατά και έντονα ένιωθα την ίδια σου την αγκαλιά για σπίτι μου. Δεν είχες χρόνο για την ένταση που σου φυλούσα, δεν είχες ακόμη τις κατάλληλες αντοχές, για να την αντιμετωπίσεις. Με εμένα πίσω, που μέρα με τη μέρα, νύχτα με τη νύχτα μεγάλωνα, άθελα μου, την αγάπη μου για εσένα, ελπίζοντας πως κάποια στιγμή θα απλώσεις τα χέρια σου και θα την πιάσεις.

#friday

Γράφει η Νάσια

 

 

Find-us-on-instagram.png      585e5071cb11b227491c33a2.png

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s