Για χάρη σου. @haveatea.gr

haveatealogo

 

Σκεφτόμουν καιρό να σου γράψω. Ίσως δεν έβρισκα τις σωστές λέξεις, ίσως πονούσα πολύ, για να μπορέσω, να καταφέρω να εκφράσω επακριβώς όσα ένιωθα. Δεν ήθελα πάλι να φανώ υπερβολική στα μάτια σου, δεν ήθελα να φανώ ούτε αδύναμη, έλα, αφού με ξέρεις, παλεύω καθημερινά με τα ψυχολογικά μου για να κρύψω καλά από όλους και από όλα πόσο δυνατή δεν είμαι μέσα μου.

Παραλήρημα 1: (Το ήξερες από την πρώτη στιγμή, από το πρώτο βλέμμα μου, που σε σκιαγράφησε λεπτομερώς από την κορυφή ως τα νύχια. Από την πρώτη μου ατάκα, από το πρώτο μας φιλί που μόνη επεδίωξα να κερδίσω. Ήταν το πιο όμορφο φιλί που είχα ανταλλάξει, δε θα στο κρύψω. Ήταν πρωτοφανές για εμένα, σχεδόν μαγικό, πως με ένα μονάχα άγγιγμα των χειλιών μας μπορούσες να μου δημιουργήσεις χιλιάδες συναισθήματα μέσα μου. Τεράστιο το σκίρτημα στην καρδιά, δεν μπόρεσα να το κάνω να σωπάσει ούτε όταν έφτασα στο σπίτι ύστερα από την βόλτα μας.)

Ήξερες ανέκαθεν, λοιπόν, πόσο αδύναμη πραγματικά ήμουν. Δεν μπορεί να μην άκουγες τους χτύπους της καρδιάς μου να σπαρταρούν στα χέρια σου. Δεν μπορεί να μην ένιωσες τα δάκρυα χαράς που έσταζαν από τα μάτια μου στο στέρνο σου, όσο με είχες αγκαλιά και μου έταζες τον ουρανό με τα αστέρια.(Ποτέ δε μου έμοιαζε μακρινός ο ουρανός, να ξέρεις, μαζί σου είχα πιστέψει πως μπορούσα να τον αγγίξω). Μαθαίνω, λένε, πως μετάνιωσες για τον τρόπο που μου φέρθηκες, που με αντιμετώπισες, που αντιμετώπισες τα όσα νιώθεις, θα έλεγα εγώ. Δεν έπρεπε να μου φερθείς έτσι, ήμουν κάλο κορίτσι, σωστά; Ήμουν εκείνο το κάλο κορίτσι, που από την πρώτη στιγμή αγάπησες το αθώο βλέμμα της, το απείραχτο κορμί της, την ολοκαίνουρια καρδούλα της, που ξανά πριν κανείς δεν είχε αγγίξει και φρόντισες εσύ, να είσαι ο ένας και μοναδικός, ο πρώτος στο είδος του όπως πολύ σου άρεσε να λες, που έκανε το βλέμμα μου καχύποπτο πια, το κορμί μου γεμάτο σημάδια και την καρδούλα μου γεμάτη ρωγμές και πληγές που δεν κλείνουν όσο κι αν παλεύω μέρα με τη μέρα.

Παραλήρημα 2: (Ήμουν κάλο κορίτσι, δεν ήμουν; Ίσως αρκετά κάλο, για να σου εξιτάρει το ενδιαφέρον ως το τέλος μας. Βαρέθηκες νωρίς, λες, κουράστηκες να μαλώνεις και να διαφωνείς, απηύδησες. Ήξερες άραγε πόσες φόρες σε κοίταζα τις ώρες που κοιμάσαι και ευχόμουν με ένα χτύπο των δάχτυλων μου να βρίσκομαι και πάλι πίσω στο κρεβάτι μου; Ήξερες πόσες φόρες «βαρέθηκα» να βλέπω το κατσουφιασμένο σου πρόσωπο στα πρωινά μας; Πόσες φόρες σιχάθηκα που δεν ήμουν αρκετή για εσένα; Πόσες φόρες κοιτάχτηκα στον καθρέφτη και με χάιδεψα, μιας και είχες πάψει να το κανείς εσύ πια; Έμαθες ποτέ σου πόσο πολύ μπορεί να σε αγαπούσα, για να λατρεύω κάθε σου στιγμή, κάθε σου σπιθαμή και κάθε σου κατόρθωμα και ελάττωμα; Έμαθες ποτέ σου πως αυτός που διαφωνεί και μαλώνει ακόμα νοιάζεται; Έμαθες ποτέ, σου είπα ποτέ, πόσο δραματικά πολύ, περισσότερο και από τον ίδιο μου τον εαυτό, λάτρευα να σε βλέπω, να προχωράς, να γεννάς ιδέες, να πετυχαίνεις στόχους, να γίνεσαι καλύτερος; Σου είπε ποτέ κανείς πως έλαμπα από ευτυχία σε κάθε σου δεκάρι, σε κάθε σου πρώτη συνέντευξη, σε κάθε νέο κατόρθωμα σου;)

Ήξερες, το ξέρω πως ήξερες. Ίσως δεν ήθελες και να το παραδεχτείς ακόμη και στον ίδιο σου τον εαυτό. Δε σε αδικώ, είναι μεγάλο το φορτίο να αγαπιέσαι, δεν κατάφερα να το νιώσω από κανέναν ακόμη μη γελιόμαστε, αλλά φαντάζομαι πως είναι βαρύ. Το μοναδικό φορτίο που κουβάλησα εξ’ ολοκλήρου, ήταν αυτό του να αγαπάς. Πολλές φόρες, σε έρωτες και φιλίες, αηδίες και παιδιάστικες αναμνήσεις, που καμιά, μα καμιά δεν έμοιαζε μαζί σου. Κουβάλησα χωρίς δεύτερη σκέψη ολόκληρο το φορτίο μας ακόμη και στην τελευταία μας ανάσα, πριν τη λήξη μας. Δεν έπεσα στιγμή, δεν κατέρρευσα για χάρη κανενός. Μονάχα για χάρη σου μπορούσα να διαλυθώ. Μονάχα αν μου το ζητούσες εσύ, μπορούσα να πέσω. Γνωρίζοντας μονάχα, η ανόητη, πως θα μου άπλωνες το χέρι να σηκωθώ μετά.

Τη μέρα της λήξης μας, βλέπεις, αρνούμαι να αποκαλύψω ακόμη και στο γράμμα σου πως δεν ήταν λήξη, ήταν καταστροφή. Λήξη θα ήταν άλλωστε, αν έληγε και από τις δυο πλευρές. Τη μέρα εκείνης της καταστροφής (μου) λοιπόν, αρνήθηκα να αποδεχτώ πως αυτό ήταν και το τέλος μας. Μάλλον, εικάζω σήμερα, είχα πείσει πραγματικά ολοκληρωτικά τον εαυτό μου, πως αυτός ο ερωτάς δεν έχει τέλος. Πίστεψα πως απλά κάνουμε ένα διάλειμμα, για μια; Δυο; Άντε για δέκα ήμερες το πολύ. Ήξερα πως γυρνώντας στο κρεβάτι μας όλα θα ήταν διαφορετικά, όλα θα ήταν εντάξει. Θα βρίσκαμε τη λύση, πάντα δε τη βρίσκαμε; Θα σε έχωνα δειλά στην αγκαλιά μου και θα ένιωθες την έκταση της αγάπης μου. Αυτό δε γινόταν πάντα, άλλωστε; Αυτό δεν συνέβαινε; Έμπαινες κρυφά τα βραδιά μες τα χεριά μου κι ένιωθες πιο ζεστός και από την αγκαλιά της μητέρας σου, όπως φρόντιζες να μου προδίδεις.

Σου ήταν πολύ εύκολο, ομολογώ, να με αφήσεις, έτσι όπως με άφησες και να φύγεις. Ποτέ μου δεν κατάλαβα πως κατάφερες και το έκανες πράξη. Ίσως έως και σίγουρα κάτι άλλο σε περίμενε πίσω, που ανυπομονούσες να ανακαλύψεις, που καιγόσουν να συναντήσεις, όπως καιγόσουν και για εμένα στο πρώτο μας ραντεβού. Κάτι σε περίμενε με ανοιχτές αγκάλες κι εσύ, μακριά από τις δικές μου, έτρεξες προς το μέρος της δίχως γυρισμό. Εύχομαι μέρα με τη μέρα μονάχα να χαμογελάς. Δε θα έδινα τίποτα παραπάνω στον κόσμο, για να δω μονάχα μια φορά ξανά το χαμόγελο σου. Εκείνο το χαμόγελο που πάντοτε με έριχνε, πάντοτε με κυρίευε, πάντοτε έλιωνε ακόμη και το πιο σκληρό κομμάτι μέσα μου. Ξέρω πως της χαμογελάς διάπλατα πια. Ξέρω πως αυτή είναι η αίτια να είσαι ευτυχισμένος πλέον. Ακόμη ψάχνω να ξεκλέψω καμιά φωτογραφία σου, από εκείνες που ανεβάζουν φίλοι και γνωστοί σου, μήπως και αντικρίσω το χαμόγελο σου, λιγάκι να το λησμονήσω και να βυθιστώ στη σκληρή μου πραγματικότητα και πάλι.

Δεν είναι ότι μου λείπεις, μην τρελαθούμε, συνήθισα καλώς ή κακώς πια. Μονή ή με παρέες. Άλλες περιστασιακές κι άλλες μόνιμες και σταθερές. Είναι αυτή η (ψάχνω για ολόκληρα λεπτά το κατάλληλο επίθετο) θλίψη που μου προκαλείται κάθε φορά που ακούω το όνομα σου. Κάθε φορά που σε αναφέρω καταλάθος. Κάθε φορά που σε υποτιμώ στις φίλες μου, υποδυόμενη πως δεν σε υπολογίζω πια σαν άνθρωπο. Πολύ θα ήθελα να μην σε υπολογίζω, να μου είσαι αδιάφορος, να μην με επηρεάζεις πια. Μα η αλήθεια είναι πως καθημερινά, η εγκατάλειψη σου γίνεται τίτλος της ημέρας μου. Θυμώνω πιο εύκολα πια, ύστερα από τη φυγή σου. Εμπιστεύομαι πολύ πιο δύσκολα πια, έπειτα από την εγκατάλειψη σου. Πονάω καθημερινά, όλο και λιγότερο δε θα σου κρύψω, θλίβομαι, καταρρέω στην ιδέα πως δεν αντιλήφθηκες ούτε λεπτό το τι σήμαινες για εμένα.

Δε σου ζήτησε κανείς, ποτέ, να μείνεις με το ζόρι. Πάντοτε σου άνοιγα εγώ η ίδια τα χέρια και στα έκανα φτερά για να πετάξεις, οπουδήποτε ποθούσε η ψυχή σου. Μα να, προτιμούσα να με κοιτάς μέσα στα μάτια, λέγοντας μου το τελευταίο μας αντίο. Προτιμούσα κάμποσα χρόνια σχεδόν μετά, να μη θυμάμαι τίποτα πια, πέρα από τις όμορφες στιγμές μας ως ανάμνηση. Όχι γιατί σε ξέχασα, αλλά γιατί σε έκρυψα εκεί κρυφά, σε ένα κουτάκι μέσα στην καρδιά μου και σε φύλαξα. Δεν ήθελα να πονάω καθημερινά που δεν ήμουν αρκετή, δεν ήθελα να νιώθω λίγη για κανέναν. Κι εσύ το κατάφερες, αγνοώ το αν είσαι περήφανος ή όχι, το κατάφερες. Κατάφερες να σπάσεις τον πάγο μου, να διαλύσεις τη σκληράδα μου, να καταστρέψεις το δυναμισμό που σε καπέλωνε, όπως έλεγες. Κατάφερες και έγινες για μια φορά κι εσύ ο δυνατός. Δεν ήξερες, πως πάντοτε ασκούσες δύναμη μες την καρδιά μου, πως πάντοτε ήσουν «μεγάλος» για εμένα, τεράστιος στα μάτια μου, η ίδια μου η ζωή. Δεν έκανα χωρίς εσένα κι ίσως αυτό να ήταν το μεγαλύτερο μου λάθος.

Θέλω να χαμογελάς διάπλατα, όπως μου χαμογελούσες εκείνες τις πρώτες ημέρες. Δε θέλω να βρεις κάποια να σε αγαπάει όπως εγώ, αν αυτό νομίζεις είναι που ακολουθεί. Θέλω να βρεις κάποια, να την αγαπάς, όσο αγαπάω εγώ εσένα. Μονάχα όταν νιώσεις αυτό το μεγαλείο θα νιώσεις πραγματικά ισχυρός. Μονάχα τότε θα νιώσεις ολοκληρωμένος και πιο άδειος από ποτέ συγχρόνως.

Σ’ αγαπώ ίσως περισσότερο απόσο αγαπάς εσύ ο ίδιος τον εαυτό σου.

Φρόντισε τον και αγάπα το τον ίδιο. 

Ξέρεις ποια.

 

 

Find-us-on-instagram.png      585e5071cb11b227491c33a2.png

 

 

Not copyrighted, but still appreciated (@krivitskiy)
alexander-krivitskiy-5_NV3I_Mo2w-unsplash

 

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s