Εφηβικά χρόνια στο περιθώριο. | Haveatea

haveateagrlogo23

 

Τα εφηβικά χρόνια θα μπορούσαν να θεωρηθούν κι ένας από τους πιο σημαντικούς σταθμούς της ζωής μας. Στα εφηβικά μας χρόνια, ζούμε μια απόλυτα μεταβατική περίοδο, αλλάζουμε, ωριμάζουμε, μαθαίνουμε, σπαταλάμε το χρόνο μας μέσα από όμορφες αλλά και άσχημες στιγμές, φωνάζουμε, μαλώνουμε, αγκαλιάζουμε, φιλάμε, χορεύουμε, συγχωρούμε, κλαίμε, μετανιώνουμε, μελετάμε για ώρες, θέτουμε στόχους για το μέλλον, προσδοκούμε…

Ποτέ δε μετανιώνω για τις πράξεις μου, είτε αυτές είναι καλές ή κακές, μένουν μέσα μου σαν μικρά σημάδια, σαν μικρά μαθήματα κι αν με ρωτούσε κανείς αν θα άλλαζα την εφηβεία και τα εφηβικά μου χρόνια, θα του απαντούσα χωρίς αμφιβολία πως δε θα το έκανα με τίποτα. Αν πάλι, με ρωτούσαν αν μετάνιωσα που έζησα τα εφηβικά μου χρόνια στο περιθώριο, η απάντηση μου θα ήταν το ίδιο αρνητική. Μεταμφιεσμένη ως τον Τσάρλι Κελμέκης, έπαιζα σε ένα έργο το οποίο ανέβηκε με τίτλο «Εφηβεία». Είτε έχετε παρακολουθήσει την ταινία “Τα πλεονεκτήματα του να είσαι στο περιθώριο”, είτε έχετε διαβάσει το ομώνυμο μυθιστόρημα, είτε πάλι έχετε σκοντάψει κατά την πορεία στην ταμπέλα «wallflower» την οποία κρεμάνε σε άτομα όπως εγώ και ο Τσάρλι, ξέρετε πως μιλώ για όλους εκείνους τους εφήβους, οι οποίοι εξαιτίας τους άγχους ή της ντροπής ή της αντικοινωνικότητας ή και της έλλειψης συντρόφου, κάθισαν στην άκρη σε πολλά από τα πάρτι, σε πολλές μαζώξεις, σε πολλές «περιπέτειες», κάθισαν σπίτι από επιλογή τους.

Δε θυμάμαι αν είχα προσδοκίες για την εφηβεία μου καιρό πριν πατήσω σε αυτή, αναγνωρίζω όμως πως ήθελα κατά βάθος στην πορεία, το κάτι παραπάνω, το κάτι περισσότερο. Μου φαινόταν αρκετά ελκυστική η ιδέα και μόνο πως στην ηλικία αυτή την οποία έβραζε το αίμα μου, θα μπορούσα να περνάω τα βράδια μου σε ξέφρενα πάρτι, γνωρίζοντας πολλά πρόσωπα, πέφτοντας σε αυτό που αποκαλούν πολλοί αγάπη, βιώνοντας στιγμές με φίλες και φίλους οι οποίοι θα κρατούσαν για πάντα, πιστεύοντας πως η ζωή μου θα ήταν σαν μια ταινία, θεωρώντας πως θα ήμουν κάθε μέρα… χαρούμενη.

Η πραγματικότητα όμως διέφερε κατά πολύ από όλα αυτά. Απέφευγα τα πάρτι επειδή μου άρεσαν τα άπλα πράγματα, ένιωσα πολλές φορές μόνη, μοναχική – έκλαψα άλλες τόσες και βυθίστηκα σε καταστάσεις τις οποίες ήταν αρκετά νωρίς, πιστεύω, να «γνωρίσω». Μπήκαν στη ζωή μου πολλά άτομα, αλλά μόνο μπήκαν και βγήκαν, δεν την άγγιξαν. Γνώρισα το άγχος, τον φόβο, τη στεναχώρια. Ένιωσα κενή, ένιωσα και άλλα πολλά συναισθήματα μα τίποτα κοντά δεν έμοιαζε σε αυτό που αποκαλούν πολλοί αγάπη. Ξόδεψα αρκετό χρόνο στα βιβλία, στο διαδίκτυο και πλήγωσα φίλους μου όπως με πλήγωσαν κι εκείνοι. Κατάλαβα πως η ζωή είναι δύσκολο να μοιάζει με ταινία, ήταν δύσκολο να είσαι κάθε μέρα χαρούμενος… μα όλα αυτά με έκαναν να μάθω το πως να είμαι χαρούμενη στο μέλλον, πως να περιμένω για τις καλύτερες ημέρες που θα ερχόντουσαν. Επειδή όντως ήρθαν. Επειδή πάντα έρχονται. Τίποτα δεν μένει για πάντα το ίδιο.

Οι προσδοκίες λοιπόν άλλαξαν σε πραγματικότητα. Και εγώ άλλαξα από την εφηβεία στην ενηλικίωση. Άλλαξα ριζικά, πήρα πολλά μαθήματα για να συνεχίσω. Στη ζωή δεν έχει σημασία ποιο πρωταγωνιστικό ρόλο θα έχεις και τι θα αντιπροσωπεύεις. Όλοι είμαστε επιβάτες σε ένα αυτοκίνητο με άγνωστο προορισμό, γιατί κάθε αύριο μας είναι εξίσου άγνωστο. Δεν λέω πως δεν πρέπει να θέτουμε προσδοκίες, λέω όμως πως ό,τι κι αν συμβεί θα συμβεί για κάποιο λόγο, είτε είσαι οδηγός, είτε συνεπιβάτης, είτε τραγουδάς δυνατά μες το αυτοκίνητο, είτε το χέρι σου σκίζει τον αέρα έξω από το παράθυρο, αρκεί να ξέρεις ποιος είσαι και τι αξίζεις, μετράει να θυμάσαι πως είναι εντάξει να μην είσαι εντάξει κάποιες φορές, πως ο δρόμος της ζωής έχει τις ευθείες αλλά και τις στροφές της, πως ξέρεις να συνεχίζεις, να παλεύεις, πως ξέρεις να παίζεις την παρτίδα καλά ακόμη και με ό,τι τραπουλόχαρτα σου μοιράζονται. Ούτως ή άλλως είναι δική σου επιλογή και μόνο το τι ακριβώς αντιπροσωπεύεις. Ξέρεις ποιος είσαι, είσαι αυτό που πράγματι θέλεις να είσαι, είσαι εσύ, είσαι απλά εσύ.

Γράφει η Άννα..

 

 

 

 

Find-us-on-instagram.png      585e5071cb11b227491c33a2.png

 

cropped-iii.png

 

 

Not copyrighted but still appreciated photo taken by @benisinca

beniamin-sinca-1P2ZG8ZD58M-unsplash

 

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s