Αν το φεγγάρι είχε πρόσωπο, θα το αγαπούσες το ίδιο; | Haveatea

haveateagrlogo23

 

Νομίζω πως καμία φορά δε θα είναι ποτέ αρκετή. Ακόμη κι αν χαζεύω το φεγγάρι με τις ώρες, ποτέ δεν μου είναι αυτό αρκετό. Κάθε φορά δείχνει όλο και πιο όμορφο μα συνάμα και πιο απρόσιτο, σε κάθε φάση του, είτε λάμπει ψηλά στον καθαρό ουρανό, είτε ξετρυπώνει πίσω από τις κουρτίνες των σύννεφων. Έχω πολλές φορές αναρωτηθεί… Πως θα ήταν το φεγγάρι αν είχε πρόσωπο; Πως θα ήταν το φεγγάρι μας αν ήταν άνθρωπος;

Το πιο πιθανό είναι πως θα ήταν ένας δυναμικός άνθρωπος, ο οποίος όμως θα περνούσε τα περισσότερα μόνος του, θα έδειχνε πάντα το ένα πρόσωπο του στους άλλους, κρύβοντας πολλές φορές αυτό το οποίο πραγματικά νιώθει. Εσωστρεφής. Μυστήριος. Αλλά ευγενικός, ανοιχτός, στηρίζοντας σέ πάντα στις σκοτεινές και δύσκολες στιγμές σου, δίνοντας σου συμβουλές ρίχνοντας σου καθ’ αυτόν τον τρόπο φως για να προχωρήσεις παρακάτω. Ένας άνθρωπος ευγενικός, μια ήρεμη δύναμη, πιστός στους φίλους και στα άτομα τα οποία νοιάζεται και αγαπά. Συνεσταλμένος. Ευαίσθητος. Πολλές φορές και καταθλιπτικός, ξοδεύοντας πολλά βράδια βυθισμένος στις μαύρες του, στο κουβάρι των σκέψεων του. Ξέροντας πάντα πως να δίνει συμβουλές για τις ζωές των άλλων μα δίχως ξέροντας πως να διαχειριστεί τον εαυτό του στις διάφορες φάσεις του, στις κακές μέρες του. Σε όποια φάση όμως κι αν βρίσκεται, ποτέ δε χάνει αυτό που πραγματικά είναι κι αν ακόμη όλοι οι άλλοι τρέξουν μακριά σου, αυτός θα είναι εκεί για εσένα. Ένας άνθρωπος με πολλά ωστόσο όνειρα, σκοπούς, στοχεύοντας πάντα μακριά. Άκρως επιφυλακτικός, με φόβο να επενδύσει σε νέα πρόσωπα μη τυχόν και πληγωθεί. Απρόσιτος, ίσως και ως ένα βαθμό αυτό που λένε πολλοί «δύσκολος» άνθρωπος, ο οποίος ποτέ δε θα σου δήξει όλες τις πτυχές του.

Πως θα μπορούσε κανείς να αγαπήσει έναν τέτοιο άνθρωπο; Όπως θα μπορούσε να αγαπήσει και οποιονδήποτε άλλο. Τέτοιοι άνθρωποι όπως και το φεγγάρι, είναι ανεκτίμητης αξίας. Μία κλαίνε, μία γελάνε, μία χαμογελούν και την επόμενη στιγμή θυμώνουν. Άνθρωποι απολύτως ατόφιοι με ψεγάδια, με μεγάλη καρδιά και ζεστή ματιά οι οποίοι σου αγγίζουν τη ψυχή και ξεφεύγουν από το συνηθισμένο. Η αγάπη κατά πάσα πιθανότητα δείχνει δύσκολη για πολλούς από εμάς, μα έρχεται απολύτως φυσικά για κάποιους άλλους. Έναν άνθρωπο όμως τέτοιο, θα έπρεπε να τον αγαπήσει κανείς απλόχερα, να έκανε τα πάντα γι’ αυτόν όπως κι εκείνος θα έκανα τα πάντα για τον ίδιο. Να καταλάβει την αξία του πριν τον χάσει. Να ανοίξει την καρδιά μα συγχρόνως και το μυαλό του. Και να μην τον αφήσει, γιατί είναι κάτι το οποίο αργά ή γρήγορα θα μετανιώσει. Κι αν πράγματι τον αγαπά, θα καταφέρει έτσι να συγχωρέσει στην πορεία και τα λάθη του.

Πόσες άραγε ομοιότητες έχουμε κι εμείς με το φεγγάρι; Πόσους ανθρώπους χάσαμε σαν κι αυτό καθώς κυνηγάγαμε τα αστέρια; Πόσες φορές άραγε αγαπήσαμε κι εμείς ένα φεγγάρι κι ίσως πόσες άλλες μας αγάπησε κάποιος όπως αξίζει στο φεγγάρι να αγαπηθεί;

Γράφει η Άννα..

 

 

 

Find-us-on-instagram.png      585e5071cb11b227491c33a2.png

 

cropped-iii.png

 

Not copyrighted but still appreciated photo taken by @soymeraki

javier-allegue-barros-55bVEzGVnzY-unsplash

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s