Μια μέρα στο βαγόνι. | Από τον Χρήστο.

Μια μέρα παραλίγο να μπεις στο βαγόνι μου. Δεν πρόλαβες όμως. Η πόρτα έκλεισε μπροστά σου και εγώ έμεινα να σε κοιτάζω. Κατέβηκα Μοναστηράκι και έκατσα στα σκαλιά. Ευχόμουν να κατέβεις και καθώς θα ανέβαινες, να κοιταζόμασταν. Δεν κατέβηκες ποτέ παρ’ όλα αυτά. Θυμάμαι που –για πλάκα- σου έλεγα ότι αν ποτέ σταματήσεις να μου […]

Read More Μια μέρα στο βαγόνι. | Από τον Χρήστο.

Το παιχνίδι τελείωσε για εμένα. | Από την Έλενα.

  Οι μέρες περνάνε κ εγώ δεν έχω κανένα σημάδι σου. Κανένα δείγμα μεταμέλειας. Καμία λαχτάρα να γυρίσεις πίσω. Καλύτερα έτσι. Δε μπορώ να κοροϊδεύω τον εαυτό μου πια. Είναι όντως καλύτερα έτσι. Να τελειώσουμε με ένα καληνύχτα. Όπως αρχίσαμε. Δε θέλω να γυρίσεις. Φοβάμαι πως αυτή τη φορά το όχι που θα ακούσεις θα […]

Read More Το παιχνίδι τελείωσε για εμένα. | Από την Έλενα.

Και πάλι…είπα πολλά. | Από τη Νάσια.

    Και πάλι άφησα τις λέξεις να τρέξουν από το στόμα μου. Πάλι μου χίμηξε εκείνος ο χείμαρρος συναισθημάτων, σκέψεων και ιδεών. Πρώτα σε εμένα κι ύστερα σε όποιον είχα απέναντι μου. Γιατί έτσι είναι. Έτσι πάει, πρώτα μπαίνω εγώ μπροστά. Κι αν..αν καταφέρω να παλέψω και τον εαυτό μου, τότε επιτίθεμαι σε όποιον […]

Read More Και πάλι…είπα πολλά. | Από τη Νάσια.

Η νύχτα έχει πολλά πρόσωπα. | Από τη Στέλλα.

Ζόρικη η νύχτα ,ύπουλη. Παράλληλα όμως είναι και όμορφη. Ρίχνει το μαύρο της πέπλο αγκαλιάζοντας απαλά την Γη, τα φώτα της πόλης ανάβουν για να φωτίσουν και το πιο απόμακρο στενό της. Εκείνες οι συγκεκριμένες ώρες, είναι ώρες που κάθε άμυνα σου θα γκρεμιστεί . Το μυαλό σου γεμίζει με σκέψεις και εικόνες. Σκέψεις και […]

Read More Η νύχτα έχει πολλά πρόσωπα. | Από τη Στέλλα.

Μια -αρχική- γεμάτη αναμνήσεις. | Από τη Νάσια.

Καταραμένη η αρχική, καταραμένα κι όσα φιλοξενεί απόψε & κάθε απόψε. Την ονομάζουν αρχική, προσδιορίζοντας το ρόλο της. Σου κάνουν φανερό πως άπαξ και την επισκεφθείς, σκοπεύεις να δεις όλα τα νέα των φίλων σου και μη εκεί έξω. Αυτό που δε ξέρουν, γι’ αυτό που γελιούνται, είναι πως εσύ μόνο νέα δεν αντικρίζεις. Όλα […]

Read More Μια -αρχική- γεμάτη αναμνήσεις. | Από τη Νάσια.

Ταξιδιάρα μου καρδιά…| Από τη Στέλλα.

Ταξιδιάρα μου καρδιά, που τριγυρνάς πάλι; Ποια ανθρώπινη μορφή σε μαγνητίζει και δεν αφήνεις το μυαλό να μιλήσει; Ποιο σώμα θαυμάζεις τα βράδια; Γιατί δεν είσαι εδώ να με συντροφεύεις, γιατί πηγαίνεις σε μέρη σκοτεινά όπου οι άνθρωποι έχουν μόνο το κακό στο νου τους; Φταίω κι εγώ που σε αφήνω και δεν σε κλείδωσα […]

Read More Ταξιδιάρα μου καρδιά…| Από τη Στέλλα.

Ανεκπλήρωτες αγάπες χαμένες στο χρόνο. | Από την Ιωάννα.

Υπάρχουν όμορφα και άσχημα εμπόδια. Η ζωή έκανε το παιχνίδι της -όπως πάντα- αλλά εγώ δεν θα την άφηνα να μας διαλύσει ό, τι είχε μείνει. Πίστευα πως ότι ζούμε στην πορεία της μικρής ζωή μας στο τέλος της κάθε περιπέτειας -όποια και αν ήταν αυτή- καλή ή κακή μας επιφύλαξε μια έκπληξη. Κάπου εκεί […]

Read More Ανεκπλήρωτες αγάπες χαμένες στο χρόνο. | Από την Ιωάννα.

Υπήρξαμε για λίγο φίλοι. | Από την Εβελίνα.

Ένα από τα ωραιότερα δώρα και μια κατάσταση που σε κάνει να καυχιέσαι στη σκέψη της και μόνο είναι οι άνθρωποι που επέλεξες να συντροφεύουν τη ζωή σου. Εκείνοι που ονόμασες φίλους, τους εκμυστηρεύτηκες προσωπικές σου στιγμές και πόσο μάλλον ζήσατε άλλες τόσες μαζί. Όμως, υπάρχουν και εκείνοι που τα φέρνουν έτσι οι συγκυρίες και […]

Read More Υπήρξαμε για λίγο φίλοι. | Από την Εβελίνα.

Άλλο ένα βράδυ που δεν κοιμήθηκα. | Από την Φαίδρα.

Άλλο ένα βράδυ που δεν κοιμήθηκα. Με βρήκε το ξημέρωμα με ένα τσιγάρο στο στόμα και ένα μπουκάλι ούζο στο χέρι. Τόσες σκέψεις. Ίσως και να φταίω, ίσως και όχι.Το μυαλό μου αυτοκτονεί σιγά σιγά. Νιώθω βαρύ το κεφάλι μου. Μάλλον οι σκέψεις φταίνε -και- για αυτό. Όμως πρέπει να σηκωθώ. Έχω μια ολόκληρη μέρα μπροστά μου. Όχι τίποτα το […]

Read More Άλλο ένα βράδυ που δεν κοιμήθηκα. | Από την Φαίδρα.

Και δόθηκα, αγάπησα & αφέθηκα. | Από την Νάσια.

Σ’ αγάπες πρόωρες, σύντομες & εύκολες. Σ’ έρωτες αλλοπρόσαλλους, παρανοϊκούς & αλήτες. Αγάπησα τον κίνδυνο γιατί μαζί του άγγιζα τη τόλμη. Λάτρεψα τη θλίψη γιατί μόνο με εκείνη γνώριζα τη χαρά. Αφέθηκα σε χέρια άκομψα, τρεμάμενα κι ευάλωτα. Μηδέν η σιγουριά μου πέφτοντας όλο άγνοια στα χέρια τους. Δεν με ένοιαζε να πέσω μα να […]

Read More Και δόθηκα, αγάπησα & αφέθηκα. | Από την Νάσια.

Επουλώνοντας πληγές… | Από την Νάσια

Δε σταματώ. Δεν σταματώ να τις κλείνω. Φοβάμαι. Φοβάμαι πως πια δε θα ‘χω χώρο. Κι ύστερα; Ύστερα που θα αφήσουν όλοι εκείνοι το στίγμα τους επάνω μου; Επουλώνω τις παλιές, να ‘χω χώρο για καινούριες. Κλείνω κάθε σπιθαμή τους. Δεν αφήνω ούτε ανάσα να περάσει μέσα τους. Άκουσα πως κλείνουν όταν “ανασαίνουν”. Όταν τις […]

Read More Επουλώνοντας πληγές… | Από την Νάσια

Που είσαι μπαμπά; | Από την Νάσια

Που είσαι;, φωνάζω. Αυτή τη μέρα και κάθε μέρα ραγίζει η καρδιά μου. “Γιατί δεν είσαι εδώ;”, αναρωτιέμαι σαν μικρό παιδί. Με ένα παράπονο, μια απορία και μια θλίψη για παρέα. Γιατί δεν είσαι εδώ μπαμπά; Τι κι αν δεν είσαι εδώ; Τι κι αν νιώθω απροστάτευτη μακριά σου; Νιώθω τα χάδια σου τα βράδια που […]

Read More Που είσαι μπαμπά; | Από την Νάσια