Απόψε..μη μείνεις σπίτι. | Από τη Νάσια.

Απόψε που σου γράφω, φρόντισε να μην κάτσεις σπίτι. Φρόντισε να βγεις, να διασκεδάσεις, να δεις τη ζωή απ’ την όψη που της αξίζει. Τηλεφώνησε σε 2-3 κοντινά φιλαράκια και προκάλεσε τους σε μια βραδινή εξόρμηση μαζί σου. Φρόντισε να μην είστε μεγάλη παρέα, μην ξεχνάς πως όλοι οι καλοί χωράνε, μα ό,που λαλούν πολλοί […]

Read More Απόψε..μη μείνεις σπίτι. | Από τη Νάσια.

Κρεμώντας την ελπίδα μου σε εκείνη τη πράσινη κουκκίδα. | Από τη Νάσια.

Ανοίγω τα μάτια το πρώτο κιόλας λεπτό που αντιλαμβάνομαι πως έφτασα στο προορισμό του ονείρου μου και ξύπνησα. Και πάλι σε συνάντησα εκεί. Φροντίζεις να βασανίζεις κάθε πτυχή του εγώ μου τα πρωινά με την απουσία σου και τις νύχτες με την απρόσμενη παρουσία σου. Ανοίγω όλο θάρρος το κινητό. Δεν κοιτώ καλά και καθαρά […]

Read More Κρεμώντας την ελπίδα μου σε εκείνη τη πράσινη κουκκίδα. | Από τη Νάσια.

Κρεμώντας την ελπίδα μου σε εκείνη τη πράσινη κουκκίδα.

Ανοίγω τα μάτια το πρώτο κιόλας λεπτό που αντιλαμβάνομαι πως έφτασα στο προορισμό του ονείρου μου και ξύπνησα. Και πάλι σε συνάντησα εκεί. Φροντίζεις να βασανίζεις κάθε πτυχή του εγώ μου τα πρωινά με την απουσία σου και τις νύχτες με την απρόσμενη παρουσία σου. Ανοίγω όλο θάρρος το κινητό. Δεν κοιτώ καλά και καθαρά […]

Read More Κρεμώντας την ελπίδα μου σε εκείνη τη πράσινη κουκκίδα.

Πασχίζουν να σου μοιάσουν. | Από τη Νάσια.

Θαρρείς πως αν όχι έμαθαν – μάντεψαν –  πόσο διαφέρεις από εκείνους. Θαρρείς πως κάποιος κακοπροαίρετος, έτρεξε να τους προλάβει τα κακά μαντάτα. Κακά για ‘κείνους. Πως βρέθηκε κάπου, κάποτε, κάποιος που να διαφέρει. Κάποιος που να ξεχωρίζει. Κάποιος που να λάμπει στη θαμπάδα τους. Κι αν αυτό δεν είναι κακό για ‘κείνους, τότε τι; […]

Read More Πασχίζουν να σου μοιάσουν. | Από τη Νάσια.

Η Αθήνα είναι έρωτας. | Από την Εβελίνα.

Μια πόλη που δεν ησυχάζει ποτέ. Που πάντα νιώθεις ασφαλής και πάντα απροστάτευτος. Έχει την ικανότητα να συνδέει εντελώς διαφορετικά πράγματα μεταξύ τους τόσο αρμονικά που σχεδόν τρομάζεις. Κι ενώ στην Ομόνοια επικρατεί μια ατέρμονη φασαρία, στα Αναφιώτικα λίγα μόλις λεπτά, θα καταφέρεις να απολαύσεις αυτήν την ομορφιά, αυτό το πολύτιμο μάρμαρο που απλώνεται στα […]

Read More Η Αθήνα είναι έρωτας. | Από την Εβελίνα.

Στην κόλαση παράδεισος. | Από τον Κώστα.

Θυμάμαι την πρώτη μάτια σου… Τότε με πρωτοέκαψες! Με έκανες να γελάσω και για πρώτη φορά & δεν ήταν από αμηχανία… Έριξες το βλέμμα σου. Μα διάβασα τα μάτια σου! Γλυκός; Χαζούλης; Δεν ξέρω μα μου άρεσε… Σε προκάλεσε να αναρωτηθείς! Αρκούσε. Είσαι όντως εσύ! Ξέρω πως τέτοιες απορίες μας δημιουργούνται πολλές φορές μέσα σε […]

Read More Στην κόλαση παράδεισος. | Από τον Κώστα.

Ο κόσμος καταστράφηκε & εγώ ακόμη σ’αγαπώ. | Από τη Νάσια.

Θα μ’αγαπάς ακόμη κι αν τελειώσει ο κόσμος; Όταν όλα θα έχουν τελειώσει, εσύ θα είσαι εκεί να τα αρχίσουμε όλα απ’ την αρχή; Θα είσαι εκεί για εμένα, όταν όλοι θα ‘χουν φύγει στα κλεφτά; Θα μπορώ πια να κρυφτώ στο δικό σου καταφύγιο όταν κάθε γωνιά του κόσμου μου θα αποτελεί απειλή; Ψίθυροι […]

Read More Ο κόσμος καταστράφηκε & εγώ ακόμη σ’αγαπώ. | Από τη Νάσια.

Δεν ανήκω εδώ.| Από την Ήλις. 

Θέλω να αποδράσω από το κελί.. Να φύγω μακριά από την τσιμεντούπολη με τους γκρίζους τοίχους και το τσιμέντο να με πνίγουν.. Μόνο πίσω με πάει.. Το νιώθω, δεν ανήκω εδώ . Μα, ούτε ξέρω που ανήκω .. Γι’αυτό πράττεις για να μάθεις, σωστά..; Έχω μάθει να ακούω την καρδιά μου και να την ακολουθώ, […]

Read More Δεν ανήκω εδώ.| Από την Ήλις. 

Μίλα μου. | Από την Εβελίνα.

Η σιωπή φέρνει τις πιο μεγάλες παρεξηγήσεις. Κλέβει τη θέση από κάθε λέξη δημιουργώντας ένα χάος, μέσα στο οποίο βρίσκεσαι πλημμυρισμένος και έτοιμος να εκραγείς. Να εκραγείς από τις σκέψεις που σε προβληματίζουν, σε βασανίζουν αντί να βρεις το θάρρος να μιλήσεις. Γιατί, για να πεις αυτά που αισθάνεσαι, χρειάζεται τόλμη. Μίλα μου και ας […]

Read More Μίλα μου. | Από την Εβελίνα.

Κι η απόσταση μηδέν μπροστά στον έρωτα. | Από τη Φαίδρα.

Ας μιλήσουμε για την απόσταση. Κάποτε κάποιος μου είπε πως δεν μπορείς να έχεις τίποτα με έναν άνθρωπο που είναι μακρυά σου. Κι αν..αν του μιλούσες για συναισθήματα, εκείνος μισογελούσε και άλλαζε θέμα. Εγώ φρόντιζα να μην του απαντώ.. Δεν μπήκα στην διαδικασία να του εξηγήσω κάτι που από ότι φαίνεται δεν είχε νιώσει ποτέ του. Όμως, νομίζω πως πρέπει -μπορεί και μάταια- να προσπαθήσω να τον βοηθήσω έστω με λόγια, να καταλάβει. Θα του πω λοιπόν, για το πόσο κοντά μπορούν να ‘ναι οι καρδιές δυο ανθρώπων. Πως σε δευτερόλεπτα, δυο άτομα αντικριστά, το ένα απέναντι απ’ το άλλο μηδενίζουν τις αποστάσεις σαν να ‘ταν παιχνιδάκι. Άσε με λοιπόν να σου μιλήσω για τις νύχτες που περιμένω ένα μήνυμα να μου δώσει δύναμη, για τα πρωινά που ξυπνάω κι από το πρώτο μόλις  λεπτό που ανοίγω τα ματιά μου, […]

Read More Κι η απόσταση μηδέν μπροστά στον έρωτα. | Από τη Φαίδρα.

Διέξοδος στο Χάος μου.| Από την Ήλις

Έπεσα πάλι στο κενό.. Πόσο γρήγορα και εύκολα συμβιβάζεσαι με την χαρά και τον έρωτα Και πόσο γρήγορα και επώδυνα συμβιβάζεσαι ξανά με την μοναξιά και το κενό σου. Όταν περνάς όμορφα, ο χρόνος τρέχει Και εσύ τρέχεις από πίσω του να τον προλάβεις, Μπας και τον σταματήσεις έστω και για λίγο Ώστε να το […]

Read More Διέξοδος στο Χάος μου.| Από την Ήλις

Χαζεύοντας τις φωτογραφίες σου…

Άλλο ένα βράδυ μεθυσμένο. Όχι από αλκοόλ, ούτε από ξενύχτι. Μεθυσμένο από σκέψεις. Ζαλισμένο από έγνοιες. Παραπατά στην ισορροπία της ζωής μου ξανά και ξανά…γράφει η Νάσια.  Μοιάζεις χαρούμενος θα πω. Το βλέπω στα δυο μάτια σου. Τι κάνεις; Πως περνάς; Ψιθυρίζω ίσα για να μ’ακούσεις όπου κι αν βρίσκεσαι. Εγώ; Εγώ χαροπαλεύω μέρα με […]

Read More Χαζεύοντας τις φωτογραφίες σου…

Εκείνη η πράσινη κουκκίδα που πλευρίζει το όνομα σου.

 Νιώθοντας γελοία στην εικόνα μου, περιμένω σαστισμένη πάνω από ένα κινητό για δυο χνάρια παρουσίας σου…γράφει η Νάσια. Ανοίγω ξανά και ξανά το κινητό μήπως δεν πρόσεξα, μήπως δεν πρόλαβα, μήπως μου ξέφυγε ο νους για λίγο από εσένα. Μήπως δεν είδα πως μου έστειλες. Μήπως αφέθηκα. Μα τι λέω; Πως να φύγει από εσένα […]

Read More Εκείνη η πράσινη κουκκίδα που πλευρίζει το όνομα σου.

Ένα κρεβάτι, ο άνθρωπος μου και λίγες ώρες.

Ένα κρεβάτι. Ο άνθρωπος μου. Λίγες ώρες μαζί του. Γιατί λίγες; Γιατί το ανύπαρκτο σε διαλύει και το πολύ σε βαραίνει. Λίγες ώρες στην αγκαλιά του. Λίγες ώρες ακόμη χαμένη στο βυθό των ματιών του. Λίγες ώρες ακόμη αυτής της ανεξήγητης ζωής, που την κάνουν λιγάκι ομορφότερη…γράφει η Νάσια. Δεν χρειάζομαι κάτι άλλο, εκείνον κι […]

Read More Ένα κρεβάτι, ο άνθρωπος μου και λίγες ώρες.

Δίχως να μ’αφήνεις, με απελευθερώνεις.

Δεν ξέρω αν πιάνεις εκείνο το κρυφό μα διασκεδαστικό παιχνιδάκι των λέξεων του τίτλου. Σου μιλώ για έναν άνθρωπο. Έναν πραγματικό άνθρωπο. Έναν άνθρωπο που αληθινά κι ανθρώπινα πράττει και αισθάνεται. Δεν μιλώ για κανέναν από εκείνους που πασχίζουν να πιστέψουν πως μπορεί να είναι έστω και λιγάκι άνθρωποι στη πραγματικότητα. Μιλώ για εκείνον τον […]

Read More Δίχως να μ’αφήνεις, με απελευθερώνεις.

Ψάχνοντας τον άνθρωπό μου…

Ψάχνοντας τον άνθρωπο μου μια ζωή. Ψάχνοντας τον να παλεύω με Θεούς και δαίμονες μέσα μου. Ψάχνοντας εκείνον τον ένα μοναδικό άνθρωπο που θα έρθει για να μείνει. Που θα σταθεί δίπλα μου, μπροστά μου, πίσω μου, καλύπτοντας κάθε κενό που μπάζει στη καρδιά μου…γράφει η Νάσια. Θέλοντας να ζω συντροφικά μεγάλωνα ολοένα και περισσότερο. […]

Read More Ψάχνοντας τον άνθρωπό μου…

Κι εγώ θα σου δώσω όση αγάπη δεν πήρα ποτέ μου…

Εσύ; Εσύ ήρθες στη ζωή μου την στιγμή ακριβώς που το χρειαζόμουν. Εσύ ήρθες σαν φως μες το σκοτάδι μου και μου απαγόρεψες κατηγορηματικά να ξανά σκοτεινιάσω. Εσύ με φιλοξένησες στην αγκαλιά σου, με παρηγόρησες με τα φιλιά σου και με περιέθαλψες με εκείνα τα γλυκά λογάκια που τόσο πού ήθελα και θέλω να ‘ναι […]

Read More Κι εγώ θα σου δώσω όση αγάπη δεν πήρα ποτέ μου…

Ταξίδεψε με στα πιο όμορφα μέρη της ψυχής σου.

Πήγαινε με τα ομορφότερα ταξίδια της ψυχής σου. Ταξίδεψε με στα πιο μακρινά μέρη της καρδιάς σου. Άσε με να ανακαλύψω τον πολυπόθητο σου κόσμο. Άσε με να ζήσω για λίγα λεπτά σε μία από τις πιο φιλόξενες συνοικίες της καρδιάς σου. Ταξίδεψε με σε προορισμούς άγνωστους. Παρέσυρε με…γράφει η Νάσια Καραμπατσάκη. Αυτή η ισχυρή […]

Read More Ταξίδεψε με στα πιο όμορφα μέρη της ψυχής σου.

Η πρώτη μου φορά.

Η πρώτη μου φορά. Η πρώτη φορά που αισθάνθηκα. Η πρώτη φορά που ένιωσα την αγάπη, τον έρωτα, το πάθος να διαπερνά τις κλειστές πόρτες του μέσα μου. Το πρώτο ρίγος που με έπιασε στην μορφή του. Το πρώτο του χάδι και άγγιγμα στο κορμί μου. Η πρώτη φορά που αγάπησα. Η πρώτη φορά που […]

Read More Η πρώτη μου φορά.

Θέλοντας να καταλάβω όλο το σώμα σου, πήρα και το μυαλό σου.

Θέλοντας να καταλάβω όλο σου το σώμα, πήρα και το μυαλό σου. Δεν ζητούσα πολλά είναι η αλήθεια. Ζητούσα απλά αυτός ο αέρας που νιώθω στο πέρασμα σου κι αυτή η ανάσα που ακούω πριν από κάθε σου λέξη να ζουν και να υπάρχουν για λίγα λεπτά μόνο για εμένα. Ήθελα ο αέρας σου να […]

Read More Θέλοντας να καταλάβω όλο το σώμα σου, πήρα και το μυαλό σου.